مىفرمود . آنها را پسر خود مىخواند . از گريه آنها ناراحت مىشد . روى سينه خود آنها را مىخوابانيد . از شنيدن اسمشان لذت مىبرد . در كوچه ، در خانه ، در مسجد ، در حضور صحابه و مردم ، در هنگام سخنرانى و خطبه . در حال نماز حسنين ( ع ) مشمول مراحم مخصوصه پيغمبر بودند . اخبارى كه در كتب معتبره اهل سنت است همه حكايتى از اين عواطف پاك است . اين مهربانىها در عين حال كه نمونه‌اى از تواضع و فروتنى فوق‌العاده و سادگى زندگى پيغمبر بسيار با عظمت اسلام بود و تمركز عواطف شديد پدرانهء او را در حسنين و فاطمه زهرا ( ع ) نشان مىداد . چون از پيغمبر خدا صادر مىشد كه در همه كمالات در حد اعتدال ، و استقامت بود ، و محبت و رضا او را هيچ‌گاه بر آن نمىداشت كه از سخن راست ؛ و حقيقت كلمه‌اى بيشتر بگويد . دليل كمال لياقت ، صلاحيت ، و شايستگى حسنين بود ، زيرا تعبيراتى پيغمبر در حق آنها مىفرمود ، و اوصافى را براى آنها مىگفت كه تنها عواطف و احساسات پدرانه نمىتواند آن تعبيرات را تجويز نمايد ، و معلوم بود كه پيغمبر ( ص ) در سيماى آنها يك سرّ الهى مشاهده مىكرد . بر حسب احاديث شريفه ثقلين ، و احاديث امان ، و احاديث سفينه ، و احاديث بسيار ديگر كه مادر تأليفى كه در اثبات حجيت فقه شيعه ، و وجوب رجوع به احاديث اماميه و احكام نوشته‌ايم آنها را ذكر كرده ؛ و صحت اسناد و دلالت آنها را واضح و آشكار ساخته‌ايم ؛ حسن و حسين ( ع ) وارث علوم پيغمبر و هريك در عصر خود رهبر حقيقى امت اسلام و حافظ آفتاب جهانتاب شرع بودند . امام ، و وصى و جانشين پيغمبر يكى از صفات برجسته‌اش همين است كه ميزان تعادل ، و اعتدال امور باشد ، و در حقيقت مركزى است كه واماندگان راه حقيقت و كندروها به آن مركز سوق داده مىشوند تا عقب نمانند ؛ و فاصله آنها با امام كه پيشرو قافله خدا پرستان است زياد نشود ، و تندروهاى افراطى به آن مركز برگردانده مىشوند تا شتاب خارج از حد سبب گمراهى آنها نشود ، و اين است حقيقت معناى كلام پيغمبر ( ص ) در ذيل بعض احاديث صحيحهء ثقلين :